Vous allez tout droit.

Kryzys. Od czasu do czasu musi nadejść dzień, kiedy wszystko jak na złość idzie nie tak. To całkiem normalne. Dzisiejsze zdarzenia pokazały mi, jak jeszcze dużo mam pracy. Nie zamierzam się poddawać, został miesiąc, ale, jakby nie patrzeć, to całkiem sporo czasu.  Pierwszy raz wszystkie porażki przyjęłam ze spokojem, a nawet z uśmiechem na twarzy.
Chyba nie ma co się załamywać, rezygnować z planów, wpadać w depresję. Trzeba iść prosto i nie zbaczać ze ścieżki, którą się obrało.

Zamieszczam zdjęcia moich przecudownych Kropelek oraz ukochanej przybocznej K. (na którą zawsze mogę liczyć) z sobotniej zbiórki. Obiecuję poprawę, biorę się za Was od dzisiaj do roboty, postaram się Was już nie zaniedbywać, przepraszam, że nie zawsze należycie się spisuję. Bądźcie dla mnie wyrozumiałe, proszę.

A., nie martw się, poradzę sobie. Dziękuję, że do nas przyszłaś w sobotę, Twoje uwagi są bardzo cenne. Ja to wszystko wiem, daj mi tylko proszę czas.

(O nie, zaczynam robić z bloga prywatny pamiętnik, postaram się to zmienić.)