Dream in the shadows

Sny.
Obrazy rzucane przez naszą podświadomość wtedy, gdy rozum odpoczywa po kolejnej wędrówce. Ukazują nasze lęki, pragnienia których nie potrafimy, nie chcemy sobie uświadomić na co dzień. O ile wyobraźnia bardziej radzi sobie z tłumieniem naszych myśli, potrafi postawić sobie granicę, o tyle podczas morfeuszowego odpoczynku hamowanie nie wchodzi w ogóle w grę. Na wierzch wyłazi wszystko, co nosimy w sobie, czy tego chcemy czy też nie.
Sny są jak marzenia. Często wydają się tak rzeczywiste, że trudno nam uwierzyć, że nie dzieją się naprawdę. Chcemy, by miały swoje odzwierciedlenie w życiu codziennym.
Lecz czy sny naprawdę mogą się sprawdzić?
Właściwie nigdy nic nie przychodzi do mnie podczas nocnego odpoczynku. Śpię snem płytkim, więc moja podświadomość nie ma szansy przebić się do mojego umysłu. Sen jest dla mnie ostatnio tylko konieczną czynnością fizjologiczną, bez której mój organizm szybko poddałby się. Jeżeli mam już to szczęście, to gdy nie odtworzę sobie wszystkiego zaraz po przebudzeniu - nie pamiętam nic.
Dzisiaj coś mi się śniło.
Chciałabym móc pamiętać co. A raczej kto, lecz widocznie nie jest mi to dane.
Wiem jednak, że takich snów pragnę więcej. Nie koszmarów, które czasem próbują wedrzeć się do mojego życia, wyszarpać wszystko co najcenniejsze, podeptać, odebrać nadzieję.
Chcę marzyć - w snach i na jawie. W cieniu księżyca i w blasku słońca.
Nawet jeżeli będę musiała zapłacić za to wysoką cenę.


Blind Guardian - Skalds and shadows